Voluntary Travelling

Aftellen naar Khmer New Year?

Als zelfs deze week voorbij vliegt dan weet je dat de hele reis vanaf nu in een razend tempo door zal gaan...

Een week geleden alweer verliet ik mijn community-familie. Of ik volgend jaar weer terugkom. Natuurlijk, volgend jaar doe ik gewoon deze hele reis weer over: eerst naar Laos ("maar dan wel minstens voor drie maanden hoor, we need good teacher") en dan doodleuk door naar Cambodja... Haha ik weet dat ik rijk lijk, sterker nog bén voor deze mensen, maar ik vrees dat dit toch allemaal net wat krapjes wordt...

Voor het eerst sinds mijn aankomst in Zuidoost Azië dat ik geen busticket heb geboekt voor vertrek, maar net als de rest van het reizen hier blijkt dat geen enkel probleem te zijn en een ruime twee uur later dus al aankomst in Sihanoukville, de meest lelijke stad die ik ooit gezien heb. De Chinezen lijken er echter wel wat in te zien, want die hebben een groot aantal casino's neergezet en zijn duidelijk nog lang niet klaar. China town, noemen de locals het spottend, maar ik weet ondertussen dat die spot gebruikt wordt om hun pijn te verdoezelen. Want ja, het doet ze pijn dat hun eigen regering Cambodja's grondgebied lukraak lijkt te verhandelen met China, in ruil voor de inkomsten die dat opbrengt. Veel expats maken zich dan ook grote zorgen over de verkiezingen die hier later dit jaar gehouden zullen worden. Wat als de lokale bevolking nu eindelijk voor zichzelf gaat kiezen en de huidige regering na 37 jaar wordt afgezet? De kans dat de situatie in dit land dan stabiel blijft is klein. Angstaanjagend klein. De vraag blijft dus waarschijnlijk: waarom ga je naar een stad waarvan algemeen bekend is hoe zij eraan toe is? Well... First things first. Het is weer visumtijd. Helaas. Het lijkt wel alsof die dagen nooit gewoon voorspoedig kunnen lopen. Ik heb drie opties voor het verlengen van mijn visum voor Cambodja: 1. de officiële route langs de immigratie office in de hoofdstad Phnom Penh, sterk afgeraden omdat de officials geen Engels lijken te spreken en je dus van het kastje naar de muur sturen, waarbij je iedereen die je tegenkomt natuurlijk moet betalen voor 'de hulp', zonder dat je op het eind echt verder geholpen bent 2. de onofficiële route van een visumrun, de grens met Thailand (waarvoor je als Nederlander geen visum nodig hebt) oversteken, en gelijk nadat je uitgestempeld bent in Cambodja en ingestempeld bent in Thailand de route weer in omgekeerde richting afleggen. Een redelijke optie als je in de buurt bent (alhoewel ook daar enkele service fees van toepassing zijn, want de uit-stempel stempels zijn zogenaamd heel kostbaar en krijg je alleen bij het neerleggen van een kleine bijdrage) maar natuurlijk ben ik niet echt in de buurt. Zes uur heen, zes uur terug plus twee keer de wachtrijen komt toch weer neer op meer dan een volledige dag. En dus is er optie 3. je paspoort overdragen aan een Travel agent, die je paspoort en de benodigde papieren naar Phnom Penh stuurt (ja, super eng dus inderdaad) en het paspoort dan, als het goed is, binnen een week weer teruggeeft. Het lijkt de beste van de drie opties dus dat wil ik dan toch maar gaan doen, ondanks het risico, dat nog eens vergroot wordt  door het met veel moeite verkregen Chinese visum in mijn paspoort. En Sihanoukville heeft een agent die wordt aanbevolen... Maar natuurlijk gaat dat weer niet zo soepel als het zou kunnen. "It's almost New Year, miss." (volgende week zaterdag) "It might be the officials stop working on friday... Or thursday." (of course want hoe meer vakantie hoe beter) "And than after New Year it might take them longer since they have a lot of passports then. So it will only be ready around (ja ook nog around) the 27th of April." Ugh... Azië en efficiënt werken. Behalve dat ik over twee weken de grens over wil steken heb ik ook geen zin om dan weer helemaal terug te reizen naar deze stad in die tijd. "If you pay an extra $100 we can do an expressservice and it will be ready wednesday." Natuurlijk had ik kunnen weten dat alles te koop is voor geld, maar voor een papiertje in je paspoort is dit wel heel veel geld... Zeker als backpacker kost het me even moeite om me over dit soort bedragen heen te zetten: van hetzelfde geld zou ik een week vrij luxe kunnen reizen hier. Na even (oké best wel lang: excuses aan alle mensen die ik om advies heb gevraagd hehe) twijfelen besluit ik dat gemak ook wat waard is en dus besteed ik het memorabele bedrag van $155 aan een visum voor elf dagen reizen door Cambodja. Visumdagen... You've got to hate them. Het is nu in ieder geval duidelijk waarom ik tot het einde ben blijven doorwerken. Zeker op dit soort momenten geeft het me de vrijheid om alle keuzes open te houden. In the end, all depends on the choices you once made...

Om drie uur is a het gedoe dan eindelijk achter de rug en besluit ik te bellen naar een Nationaal Park dat hier in de buurt zou zijn. Lang leve de lokale simkaart! "Of course wie can come to pick you up!" En dus vind ik mezelf nog geen uur later terug bij een jongen achterop de motor, mijn backpack voorop tussen zijn benen. Ik had mezelf nog zo beloofd dat ik dit niet meer zou doen... Al moet ik toegeven dat ik ook geniet van ritjes als dit: de wind door je haren, de chaos om je heen en een weg die je langzaam steeds verder de jungle in leidt (en die dus ook zelf langzaam steeds meer in een junglepad verandert... Billenknijpen).

Direct na aankomst in het houten, tegen een beboste heuvel aangelegen hostel met uitzicht op het strand raak ik in gesprek met een Deens meisje en een Zwitserse jongen. De komende twee dagen wijken we niet meer van elkaars zijden: we eten samen, plannen samen, staan tegelijk op, spelen spelletjes en kletsen de hele dag door. 'No wifi but real connection', het lijkt echt op te gaan. Daar komt nog bij dat de stroom hier op een aggregaat werkt en dus alleen 's avonds beschikbaar is. Hoe snel dat went blijkt als Julie en ik ons laten informeren over de hikes die er zijn, de jungle in. Eén van de stafleden tovert een op karton getekende kaart tevoorschijn en we zijn al begonnen aan het overtekenen van die kaart op een los papiertje als iemand opmerkt dat we "ook wel een foto kunnen maken". Oh ja... "Have you got your phone here?" "No. You?" Terug naar de kamer dus. Als we even later dan eindelijk met zijn drieën klaar staan voor de wandeling komt een ander staflid op ons af. "If you're planning to take the dogs, you should bring a leash, because Mia will kill all the chickens in the village." Julie kijkt ons vertwijfeld aan. "Well, we were not especially planning in taking the dogs..." "but they'll walk with you anyways." "So actually you're saying that we should bring a leash." grap ik, terwijl ik de lijn die natuurlijk al lang gepakt was aanneem. En zo lopen we even later met z'n drieën en twee honden door het bos, alleen onderbroken door het geluid van (en het zicht op) schreeuwende apen en het eindeloze geblaf van alle honden in het dorp, die in een stoet achter ons aan jagen. Het is jammer als ik na twee dagen van wandelen, zwemmen, chillen en lekker eten weer afscheid neem van de groep.

Hoe heerlijk is het dan om bij het volgende hostel weer in een kleine groep te worden opgenomen. Op de boot richting Cambodja's tropische eilanden ontmoet ik een Nederlandse jongen die in hetzelfde hostel blijkt te slapen. Bij aankomst lopen we samen door het kleine dorpje (dit eiland en al helemaal dit dorpje is nog niet overspoeld door de eerste golven toeristen) over de zandweggetjes richting het hostel en presteren we het om tussen de tien huizen te verdwalen. Uiteindelijk komen we dan toch bij het kleine huisje van Andrew, die zijn firebaked cake al op tafel heeft staan. Als hij hoort dat Jasper morgen jarig is besluit hij gelijk een tweede te maken, en zo bak ik mijn eerste cake op open vuur ooit. Nog diezelfde avond is de groep voor de komende drie dagen compleet en koken we met zijn allen een heerlijke maaltijd. Zo gaat dat de volgende dagen door. We koken, bakken (ook in de zon), volgen een smal klauter junglepad richting een verlaten strand, zwemmen midden in de nacht en voor zonsopgang met lichtgevend plankton, snorkelen, eten nog meer en bekijken nog eens een zonsondergang. Zo glijden de dagen op een tropisch eiland langzaam voorbij.

En dan is het eindelijk vandaag, vrijdag dertien april. De dag waar heel de Cambodjaanse bevolking al weken naar uitkijkt (en over praat en als  excuus voor alles gebruikt): morgen begint  Khmer New Year, de grootste feestdag van het jaar en één van de twee vakanties die Cambodja rijk is. En ook ik kan niet wachten, al moet ik toegeven dat mijn aftellen niet per se met nieuwjaar te maken heeft... De bus die ik heb zit vol. Natuurlijk, iedereen is op weg naar zijn familie. Vandaar ook dat de busprijzen stijgen deze dagen, niemand die een keuze heeft en zoals ik al zei: Khmer New Year is een geldig excuus voor alles. Dus zitten we allemaal in de bus en is iedereen onderweg. De bus is nog een luxe vervoersmiddel als je de tot de achterbak met mensen volgepropte auto's ziet, of (nog oncomfortabeler) de laadbakken van kleine pickup trucks waar hele families zonder bescherming tegen de zon in staan, zitten of liggen. Ik zie het, starend vanuit het busraam, maar dat is het dan ook. Geen analyse, geen enkele gedachte en dus ook geen conclusie. Hoe hard ik ook probeer me te focussen op alles wat om me heen gebeurt en open te staan voor het gesprek met mijn drie-woorden-Engels-sprekende buurman, het lukt me niet. De concentratie is er niet en na een uur geef ik het op om de energie te gebruiken die ik hiervoor niet heb.  Dus kijk ik weer naar buiten, zonder iets te zien. Luister ik weer de muziek, zonder echt iets te horen. Eet ik Cambodjaanse crackers, zonder er iets van te proeven. En ondertussen probeer ik niet te veel toe te geven aan de spanning, zenuwen zelfs, enorme blijdschap en gedachten die me wel overvallen. Na elkaar, door elkaar en dwars over elkaar heen. Hoe erg kun je na drie maanden al afgeleid zijn door de gedachten dat je over minder dan 24 uur niet meer alleen bent. Of iig niet meer alleen met de mensen die je in feite niet langer kennen dan enkele uren of dagen, heel misschien weken. Mensen die geen idee hebben wie je echt bent, mensen bij wie je je (ondanks de geweldige tijd die je samen hebt) nooit zo vertrouwd en gezien kunt voelen als bij mensen die je wel echt kennen, weten wie je bent of aan één blik genoeg hebben om te begrijpen wat je bedoelt. Het vertrouwde van het gevoel dat je echt op iemand terug kunt vallen. Zonder dat het iets is waar je in Nederland veel aandacht aan schenkt is dat hetgene wat je eenmaal op reis het meest mist... En dus kan ik niet wachten tot het morgen is en eindelijk weer samen ben met één van de mensen die deze reis nog een extra lading heeft meegegeven.

Lieve Cas, ik weet dat je nu in het vliegtuig zit, ergens boven het Middenoosten of misschien zelfs al Azië zweeft en dit pas leest in Hongkong (zoals ik je beloofd had) of wie weet zelfs pas als we weer samen zijn. Het belangrijkste is dat we trots op onszelf kunnen zijn. Drie maanden zonder elkaar was een lange tijd, we hebben het moeilijk gehad, maar uiteindelijk staan we hier wel. Het vertrouwen is alleen maar gegroeid in deze drie maanden, zo ver zelfs, dat je dit ticket hebt geboekt en op weg bent om voor twee weken naar de andere kant van de wereld te vliegen. Meer nog dan het feit dat ik trots ben op ons, ben ik dan ook trots op jou. Op het feit dat je zonder dat je ooit een echte keuze hebt gehad mij zo onvoorwaardelijk gesteund hebt in de dingen die ik de afgelopen drie maanden hebt gedaan. Je was er met steun op de momenten waarvan niemand verder weet hoe zwaar ze echt waren. Je was er met een luisterend oor voor de verhalen over de doodnormale dagen, die ik anders aan niemand verteld zou hebben. En je was er met een onbegrensd enthousiasme op de dagen dat ik me ongekend gelukkig voelde en ik niemand anders kon bedenken om dat tegen uit te jubelen. De hele situatie heeft deze reis nog intenser gemaakt dan ik van te voren ooit in mijn hoofd had: het missen is sterker geweest, maar ook het houden van en het vieren van. De komende weken vieren we het dan eindelijk samen: niet op duizenden kilometers afstand van elkaar, maar naast elkaar. Het feest is na al die maanden voor even echt compleet!

Ennee voor de rest: het zou zo maar kunnen dat ik twee weken niks van me laat horen, maar dan weten jullie bij deze eindelijk de reden... Ooit komt het reisblog (en dan een echte, niet het liefdesverhaal hahaha) in ieder geval weer terug. So... no worries! Als een reisblog gaat over de reis die je maakt kun je de dingen die jouw reis maken niet onbenoemd laten.

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active